BASIN ÖZGÜRLÜĞÜ VE KİŞİLİK HAKLARI

Demokratik bir toplumun temel taşı olan basın özgürlüğü, halkın bilgi alma hakkının en güçlü güvencesidir. Basın, toplumu ilgilendiren konularda araştırma yapma, gerçekleri yayma ve eleştirme yetkisine sahiptir. Ancak bu özgürlük, bireylerin mahremiyeti ve kişilik hakları ile karşı karşıya geldiğinde, hukuk düzeni hassas bir dengeleme işlemi yapar. Özellikle kamuya mal olmuş, toplumda tanınan kişilerin (siyasetçiler, sanatçılar, sporcular vb.) özel hayatları, sıradan vatandaşlara kıyasla daha sıkı bir mercek altındadır. Toplumun bu kişilere olan ilgisi, basına belirli sınırlar dahilinde onların "özel" sayılabilecek alanlarını dahi haberleştirme yetkisi verir. Yargıtay’ın 2025 yılına ait en güncel içtihatları, "görünür gerçeklik" ilkesi çerçevesinde, kamusal yarar taşıyan ve toplumda zaten tartışılan konularda yapılan yayınların, "şok edici" veya "rahatsız edici" olsa dahi basın özgürlüğü kapsamında kaldığını tescillemiştir.

Basın ve ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız fikirler için değil; aynı zamanda toplumu sarsan, kışkırtan veya rahatsız eden bilgiler için de geçerlidir. Bir "skandal" haberi kaleme alınırken kullanılan çarpıcı başlıklar ve sert ifadeler, gazetecilik tekniğinin bir parçası olarak kabul edilir. Kişilik haklarına saldırı iddiasıyla açılan tazminat davalarında mahkemeler; haberin güncelliğine, kamu yararına ve haberde kullanılan ifadelerle anlatılan olay arasındaki düşünsel bağa bakarlar. Eğer bir olay o anki verilere göre "gerçek gibi" görünüyorsa (görünür gerçeklik), sonradan aksinin ispatlanması basını sorumlu kılmaz. Bu makalemizde, basın özgürlüğünün sınırlarını, kamuya mal olmuş kişilerin özel hayat dokunulmazlığı ile halkın haber alma hakkı arasındaki dengeyi, velayet davaları gibi hassas süreçlerin haberleştirilmesindeki hukuki standartları ve manevi tazminat taleplerinin reddine yol açan güncel Yargıtay yaklaşımını akademik bir perspektifle ele alacağız.

BASININ HABER VERME HAKKI VE SORUMLULUĞU

Basın özgürlüğü; haber, fikir ve düşünceleri çoğaltma, yayımlama ve dağıtma hakkını kapsar. Basının bu hakkı, demokratik toplumda "kamu bekçiliği" (public watchdog) göreviyle eş değerdir. Basın, sadece olayları aktaran bir mekanizma değil, aynı zamanda toplumun aydınlanmasını ve denetimini sağlayan bir güçtür. Bu gücün kullanılabilmesi için basının araştırma, değerlendirme ve yönlendirme yetkisi olması gerekir.

Bu hak, Anayasa’nın 28. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. maddesi ile güvence altına alınmıştır. Ancak her hak gibi basın özgürlüğü de sınırsız değildir. Basının sorumluluğu, haber yaparken gerçeklikten kopmamak ve başkalarının haklarına "gereksiz" yere saldırmamaktır. Buradaki "gereklilik" ölçütü, kamusal yararın varlığına endekslidir. Eğer bir haberin yayımlanmasında toplumun bilmesinde fayda olan bir durum varsa, bireyin mahremiyeti bir dereceye kadar geriye çekilebilir.

Basın, bir olay hakkında yorum yaparken kışkırtıcı bir dil kullanabilir. Bu durum, okuyucunun ilgisini çekmek ve olayı vurgulamak için başvurulan bir tekniktir. Hukuk, basının "steril" ve "herkesi memnun eden" bir dille konuşmasını beklemez; tam aksine, özgür tartışma ortamı için basına geniş bir hareket alanı tanır.

"GÖRÜNÜR GERÇEKLİK" İLKESİ

Basın hukukunun en kritik savunma mekanizmalarından biri "görünür gerçeklik" ilkesidir. Gazeteciden, bir olayın mutlak ve bilimsel gerçeğini bir hakim titizliğiyle araştırması beklenmez. Haberin yapıldığı andaki veriler, belgeler ve genel kanaatler, o olayın "gerçek olduğu" izlenimini veriyorsa, basının o haberi yayımlama hakkı vardır.

Eğer bir haber yayımlandığı sırada eldeki kanıtlarla uyumluysa (örneğin bir dava dosyasına giren iddialar veya sızan görüntüler), daha sonra mahkeme kararıyla bu olayların aksinin ortaya çıkması, basını geçmişe dönük olarak haksız kılmaz. Basın, o andaki "görünürdeki gerçeği" halka aktarmakla görevini yerine getirmiş sayılır. Bu ilke, basının "hata yapma korkusuyla" susmasını engeller.

Emsal kararda görüldüğü üzere, velayet davası dosyasına sunulan görüntüler hakkında yapılan bir köşe yazısı, o anki verilere dayandığı ve toplumsal bir skandalı konu aldığı için "gerçeklik" unsurunu taşımaktadır. Basın, adli süreçlerin bir parçası haline gelmiş "skandal" iddialarını halka duyurma yetkisine sahiptir.

KAMUYA MAL OLMUŞ KİŞİLERİN ELEŞTİRİ SINIRI

Sanatçılar, toplumda ön planda olan siyasetçiler ve kamu figürleri, hayatlarının her alanını kamuoyuna açarak bir nevi "itibar kredisi" kullanırlar. Bu kişiler, popülerliklerinin ve tanınırlıklarının bir bedeli olarak, özel hayatlarına ilişkin yapılan haberlere ve eleştirilere sıradan bir vatandaştan çok daha fazla katlanmak zorundadırlar.

Kişinin "ünlü" olması, onun özel yaşamına dair kamusal ilginin (public interest) yüksek olması sonucunu doğurur. Özellikle bu kişilerin aile yaşantıları, sadakatleri veya özel ilişkileri, toplumsal ahlak ve normlar açısından merak konusu olduğunda, basın bu alanlara müdahale edebilir. Yargıtay, kamuya mal olmuş kişilerin "özel hayat gizliliği" beklentisinin, toplumun "haber alma" beklentisinden daha zayıf olduğunu birçok kararında vurgulamıştır.

Bu kişilere yönelik eleştirilerin sınırları, "kırıcı, şok edici veya rahatsız edici" olsa dahi geniştir. Ünlü isimlerin karıştığı olaylar, toplumun genel ilgisini çektiği için basının bu olayları "çarpıcı başlıklarla" (örneğin "Yılın Skandalı") vermesi, ifade özgürlüğü sınırları içinde kabul edilir.

ŞOK EDİCİ VE RAHATSIZ EDİCİ HABERLER

İfade özgürlüğü, sadece toplumun büyük kesimi tarafından onaylanan "hoş" fikirleri korumaz. Asıl koruma, toplumu rahatsız eden, sarsan ve tartışmaya açan fikirler için gereklidir. Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararlarında sıklıkla belirtildiği üzere; demokratik bir toplumun çoğulculuğu, hoşgörüsü ve açıklığı, rahatsız edici bilgilere tahammül edebilmesinden geçer.

Bir haberin içeriği kişiyi çok üzebilir veya sosyal çevresinde zor durumda bırakabilir. Ancak bu "manevi rahatsızlık", haberin hukuka aykırı olduğu anlamına gelmez. Eğer haberde kullanılan dil, olayın özünden kopmamışsa ve sadece "hakaret etmek için hakaret" seviyesine inmemişse, haberin şok edici olması onun basın özgürlüğü korumasından yararlanmasını engellemez.

Abartı ve kışkırtma, gazetecilikte bir "baharat" gibidir. Okuyucuyu uyandırmak ve konuya dikkat çekmek için basının bu araçları kullanması, demokratik bir gereklilik olarak görülür. Tazminat davalarında bu "sertlik", tek başına bir tazminat nedeni sayılamaz.

VELAYET DAVASI VE ÖZEL HAYAT DENGESİ

Özel hayatın en gizli belgeleri (fotoğraflar, videolar) bazen mahkeme dosyalarına "delil" olarak sunulur. Bir velayet davasında tarafların birbirlerini "ahlaki açıdan yetersiz" göstermek için sundukları görüntüler, davanın doğası gereği artık bir "yargısal vakıa" haline gelir. Bu aşamadan sonra bu iddiaların basın tarafından haberleştirilmesi, "yargıdaki skandal" başlığıyla halka sunulması basın özgürlüğüdür.

Tarafın, "bu görüntüler dava dosyasında gizliydi, basın nasıl yazdı?" şeklindeki itirazı, basının habere ulaşma hürriyeti karşısında genellikle karşılıksız kalır. Eğer basın, bu görüntülere o anda ulaşmışsa ve konu toplumun büyük kesimini ilgilendiren popüler bir karakterle ilgiliyse, "aleniyet" sonradan sağlansa bile haber güncelliğini korur.

Aile mahkemeleri tarafından verilen "yayın yasağı" veya "tedbir" kararları, ancak basına tebliğ edildikten veya basın tarafından kesin olarak öğrenildikten sonra bağlayıcılık kazanır. Basının bu karardan haberdar olmadığı bir zaman diliminde yaptığı haberler, "tedbire aykırılık" gerekçesiyle cezalandırılamaz. İspat yükü, basının bu kararı bildiğini iddia eden taraftadır.

MANEVİ TAZMİNAT REDDİNİN HUKUKİ GEREKÇESİ

Kişilik haklarına saldırı davalarında manevi tazminatın reddedilmesinin temel nedeni, basının "haklı bir sebebe" dayanmasıdır. Eğer yayın; 1) Gerçekse (veya görünür gerçekliğe uygunsa), 2) Güncelse, 3) Kamusal yarar taşıyorsa, 4) Özle biçim arasında denge varsa, hukuka uygun sayılır.

Emsal olayda, Bölge Adliye Mahkemesi ve Yargıtay; haberin güncel bir konuyu (skandal bir velayet davası) aktardığını, kullanılan ifadelerin bir köşe yazarının şahsi değerlendirmesi ve eleştirisi kapsamında kaldığını, davacının ise toplumda tanınmış bir kişi olması nedeniyle bu tür yayınlara daha dayanıklı olması gerektiğini saptamıştır. Bu saptamalar sonucunda, davacının "özel hayatım gizliydi" iddiası, basının "toplumun bilgi alma hakkını sağlama" görevinin gerisinde kalmıştır.

Tazminatın reddi, basının her istediğini yapabileceği anlamına gelmez. Ancak hukukun, basını her sert eleştiride ağır tazminatlarla korkutması, basının "otosansür" uygulamasına ve toplumun gerçeklerden mahrum kalmasına yol açar. Red kararı, bu özgürlük alanının korunmasıdır.

GAZETECİLİK TEKNİĞİ VE ÇARPICI BAŞLIKLAR

Bir gazetenin veya internet sitesinin, okuyucunun dikkatini çekmek için "Skandal Patladı", "Şok Gelişme", "İhanet Belgelendi" gibi başlıklar atması, gazetecilik tekniğinin bir parçasıdır. Bu başlıklar, haberin içeriğini özetleyen veya merak uyandıran unsurlardır. Yargıtay, başlık ile içerik arasında bir bağ olduğu sürece, bu tür "vurgulu" ifadelerin kişilik haklarına saldırı sayılmayacağını kabul eder.

Basın özgürlüğü, sadece bilginin kuru bir dille aktarılması değildir. O bilginin nasıl sunulacağı, hangi görsellerin seçileceği ve hangi başlığın atılacağı editöryal bir tercihtir ve ifade özgürlüğünün bir parçasıdır. Mahkemeler, bu editoryal tercihlere ancak "çok ağır ve açık bir kötüye kullanım" (örneğin sadece aşağılamak için yapılan montajlar) durumunda müdahale edebilir.

Sonuç olarak; basın özgürlüğü, bireyin mahremiyet kalkanını tamamen delmese de, kamu yararının olduğu durumlarda o kalkanı esnetebilir. Ünlü kişilerin hayatları üzerindeki kamusal denetim, demokratik şeffaflığın bir parçasıdır. 2025 yılındaki bu güncel karar, basının skandalları ve toplumsal olayları "korkusuzca" yazabilmesi için güçlü bir yasal zemin sağlamıştır. Adalet, gerçeğin peşindeki kalemi kırmaz, onu korur. Çünkü gerçek ne kadar şok edici olursa olsun, halkın onu bilme hakkı her zaman kutsaldır.

SORU – CEVAP BÖLÜMÜ

1. Basın, özel hayatıma ait her şeyi haber yapabilir mi?

Hayır. Basın sadece kamu yararı taşıyan, toplumu ilgilendiren ve güncelliği olan konuları haber yapabilir. Hiçbir toplumsal değeri olmayan, sadece röntgencilik niteliğindeki yayınlar özel hayatın gizliliğini ihlal eder.

2. "Görünür gerçeklik" ilkesi nedir?

Basının, bir haberi yaparken olayın mutlak gerçeğini değil, haberin yapıldığı andaki eldeki verilerle "gerçek gibi görünen" yanını esas almasıdır. Eğer o anki belgeler haberi doğruluyorsa, basın sorumlu tutulamaz.

3. Ünlülerin özel hayatı neden daha çok haber oluyor?

Kamuya mal olmuş kişiler, toplumsal hayatta ön planda oldukları için eleştiriye ve kamuoyunun ilgisine daha açık olmak zorundadırlar. Hukuk, bu kişilerin mahremiyet beklentisini, toplumun haber alma hakkı karşısında biraz daha dar yorumlar.

4. Mahkeme yasağına rağmen haber yapılması durumunda tazminat alınabilir mi?

Eğer basın bu yasağı kesin olarak biliyorsa veya yasak kendisine tebliğ edilmişse sorumluluk doğar. Ancak basının haberdar olmadığı bir süreçte yapılan haberler genellikle iyi niyetli kabul edilir.

5. Şok edici haber başlıkları için tazminat istenir mi?

Tek başına "şok edici" olması tazminat nedeni değildir. Haber gerçekse ve kamu yararı varsa, çarpıcı başlıklar gazetecilik özgürlüğü kapsamında değerlendirilir.

Bu makalede yer verilen değerlendirmeler, Yargıtay’ın emsal nitelikteki kararları esas alınarak ve resmi internet sitesinde yayımlanan metinler üzerinden hazırlanmıştır. Ancak olası güncellemeler ve hata ihtimallerine karşı, ilgili kararların kullanılmadan önce mutlaka Yargıtay’ın resmi kaynaklarından teyit edilmesi gerekmektedir.

YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİ İÇTİHAT METNİ

4. Hukuk Dairesi 2023/7694 E. , 2025/15843 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi SAYISI : 2021/25 73... /1274 Karar İLK DERECE MAHKEMESİ : Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2018/2 83... /151 Karar Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yayın sahibi, davalı ...'nun eser sahibi olduğu .. Gazetesi'nin 14.07.2018 tarihli nüshasında ve internet sitesinde yayınlanan "Yılın skandalı sonunda patladı" başlıklı köşe yazısı nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, müvekkilinin taraf olduğu velayet değişikliği dava dosyasına sunulan bir kısım hukuka aykırı ele geçirilmiş özel hayatına ilişkin görüntüler yönünden yanıltıcı şekilde yayın yapıldığını, bu görüntülerin dava konusu köşe yazısının kaleme alınmasından sonra alenileştiğini ve kamuoyunun bilgisine sunulduğunu, İstanbul 9. Aile Mahkemesinin 2018/475 Esas sayılı dosyasında 13.07.2018 tarihinde verilen haber ve yorum içeren yayınların tedbiren durdurulmasına dair karara aykırı hareket edildiğini, Beykoz Sulh Ceza Hakimliğinin 2018/906 D.iş sayılı kararı ile 02.08.2018 tarihinde köşe yazısına yönelik erişim engeli kararı verildiğini, bu tarihe kadar köşe yazısının yayınlanmaya devam ettiğini, müvekkilinin özel hayatının gizliğinin ihlal edildiğini, kişilik haklarının saldırıya uğradığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 250.000,00 TL manevi tazminatın 14.07.2018 tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil edilmesi talep edilmiştir. II. CEVAP Davalı ... Gazetecilik ve Mat. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; dava konusu gazete ve internet yayını yönünden taleplerin ayrı ayrı belirtidini, internette de yayınlanan dava konusu köşe yazısının yayından kaldırıldığını, aile mahkemesinde verilen tedbir kararı konusunda bilgi sahibi olmadan bu köşe yazısının kaleme alındığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığını, kişilik haklarına bir saldırı olmadığını, kabul anlamına gelmemekle beraber talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; köşe yazısına konu olan görüntülerin yazıdan önce alenileştiğini, güncel bir konu ile ilgili basın özgürlüğü kapsamında yayın yapıldığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığını, kişilik haklarına bir saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu köşe yazısı ile basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığı; basının, başkalarının özel hayatlarına, itibarına, Anayasa ve yasaların güvencesindeki kişilik haklarına özel bir önem vermesi gerektiği; çok özel ve kişisel bilgi ve görüntülerden bahseden yazının yayınlanmasında bu hususlara riayet edilmediğinin açık olduğu, davacının özel hayatına saygı duyulması hususundaki beklentisinin, basın tarafından dikkate alınması gerektiği, maddi olgunun belirlenmesi bakımından kovuşturmaya yer olmadığına yönelik kararların hukuk hakimi bakımından bağlayıcı olmadığı, bu itibarla manevi tazminat talep etme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 35.000,00 TL manevi tazminatın 14.07.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflarca istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde, halkın, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olma hakkının olduğu, basının da bu doğrultuda olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve sorumlu olduğu, köşe yazısının da bu ilke kapsamında kaleme alındığı, güncel olan bir konunun gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı başlıklara yer verilerek iddia kapsamında ve eleştiri sınırları içerisinde aktarıldığı; kamuya mal olmuş, toplumda tanınır kişilerin başkalarına göre daha fazla eleştirilere katlanma yükümlülüğü bulunduğu, haberin yayın tarihi itibari ile kamu yararının ve toplumsal ilginin bulunduğu, haberin görünür gerçekliğe uygun olduğu, güncelliğini koruduğu, o anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulmayacağı, dava konusu yayında kullanılan ifadelerin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, köşe yazısının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu köşe yazısının kayda alınması suç teşkil eden özel hayata ilişkin görüntülere ilişkin olduğunu, bu nedenle haber değeri taşımadığını, özel hayatın gizliliğinin ihlal edildiğini, basında bu görüntüler yer almadan önce dava konusu köşe yazısının kaleme alındığını, bu suretle alenileştiğini, müvekkili yönünden telafisi imkansız bir zarara yol açtığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık; davalı şirketin yayın sahibi, davalı ...'nun eser sahibi olduğu ... Gazetesi'nin 14.07.2018 tarihli nüshasında ve internet sitesinde yayınlanan "Yılın skandalı sonunda patladı" başlıklı köşe yazısı nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı, özel hayatın gizliliğinin ihlal edildiği iddiası ile manevi tazminat talebine ilişkindir. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu köşe yazısında sarf edilen söz ve ifadelerde basın özgürlüğü sınırlarının aşılmadığının; Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında da benimsendiği gibi, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil, aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerli olup, yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul ettiğinin, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığının; aile mahkemesinde verilen tedbir kararından davalı tarafın haberdar olduğuna ve köşe yazısının kaleme alınmasından sonra bahsi geçen görüntülere yönelik kamuoyunun bilgi sahibi olduğuna dair dosyada delil olmadığının, davacının kişilik haklarına bir saldırı olmadığının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Şişman Hukuk Bürosu - Av. Oğuzhan ŞİŞMAN

Hukuki Danışmanlık İçin Bize Yazın